عصبانیت کودک همیشه نشانه لجبازی نیست. گاهی خستگی، گرسنگی، تغییر برنامه یا ناتوانی در بیان خواسته‌ها باعث می‌شود کودک احساساتش را با گریه یا فریاد نشان دهد. اولین قدم این است که بزرگسال آرامش نسبی خود را حفظ کند و امنیت محیط را در اولویت بگذارد.
نام احساس را بگوییم
وقتی فضا مناسب است می‌توانیم بگوییم: «به نظر می‌آد خیلی ناراحتی که بازی تموم شده.» نام‌گذاری احساس به معنی موافقت با هر رفتار نیست؛ کودک می‌تواند عصبانی باشد، اما اجازه آسیب‌زدن به خودش یا دیگران را ندارد.
مرز روشن، جمله کوتاه
در اوج ناراحتی توضیح‌های طولانی معمولاً مفید نیست. جمله‌ای کوتاه و مهربان بگویید: «می‌فهمم ناراحتی؛ اما نمی‌ذارم کسی رو بزنی.» سپس فرصت بدهید کودک آرام‌تر شود. بعد از آرام‌شدن، درباره انتخاب‌های بهتر گفت‌وگو کنید.
بعد از طوفان
از کودک بخواهید برای دفعه بعد یک راه جایگزین پیدا کند؛ مثلاً کمک خواستن، آب خوردن یا کمی فاصله گرفتن از موقعیت. تمرین این مهارت نیازمند تکرار است. اگر خشم شدید یا خطرناک به طور مداوم زندگی روزمره را مختل می‌کند، مشورت با متخصص کودک مفید است.
