کودک برای بیان احساساتش به واژه و الگو نیاز دارد. زمانی که والد از احساس خودش بدون سرزنش حرف می‌زند، به کودک راهی برای بیان آنچه در دلش می‌گذرد نشان می‌دهد.
به جای پرسش‌های بازجویی‌گونه
به جای «چرا این‌طوری کردی؟» می‌توانید بپرسید: «چه اتفاقی افتاد که ناراحت شدی؟» سپس واقعاً گوش دهید. هدف این نیست که فوراً همه مشکلات را حل کنیم، بلکه می‌خواهیم کودک بداند شنیده می‌شود.
از بازی کمک بگیرید
با چهره‌های نقاشی‌شده، عروسک یا شخصیت داستانی احساسات مختلف را نشان دهید. از کودک بپرسید شخصیت داستان ممکن است چه احساسی داشته باشد و برای آرام‌شدن به چه کمکی نیاز دارد.
همدلی همراه با حد و مرز
شنیدن احساس، پذیرش آسیب‌رساندن نیست. جمله «ناراحتی تو مهمه، ولی پرتاب‌کردن وسیله امن نیست» هم مهربانی دارد و هم مرز. تمرین گفت‌وگو زمانی بهتر پیش می‌رود که همه کمی آرام شده باشند.
